Small image Hero

Heading 2 -test 123#heading-2-test-123

Heading 3

Heading 4

Heading 5

Zoals de (onder)titel laat vermoeden gaat het in dit artikel niet over de 7 ‘continentale’ hoogste bergtoppen ter wereld; maar over de ‘Seven Summits Stubai’. Deze zeven bergen zijn niet de hoogste bergtoppen in Tirol; ze hebben eerder een speciale betekenis voor de inwoners en berggidsen van het Stubaital. Het zijn ‘mooie’ bergen (welke niet…) en laten een specifieke indruk achter in hun landschap. Het gaat om:

1. Zuckerhütl (3.507 m)

2. Wilde Freiger (3.418 m)

3. Habicht (3.277 m)

4. Rinnenspitze (3.003 m)

5. Serles (2.717 m)

6. Hohe Burgstall (2.611 m)

7. Elfer (2.505 m)

Dit jaar hadden we onze wandelzinnen gezet op een huttentocht rond het Windachtal (Sölden – AT), met als hoogtepunt de beklimming van de Zuckerhütl. Net als in 2020 was het evenwel gespannen afwachten of Covid ons pad zou kruisen; maar in de zomer 2021 werden de maatregelen weer (even) soepeler. Dus in  september: “Auf die Berge will ich steigen!”

Dag 1: Sölden – Hochstubaihütte#dag-1-solden-hochstubaihutte

De uitstekend gemarkeerde route verliep verder door de gelijknamige kloof.

Na een overnachting in een pension net buiten het centrum van Sölden, vertrokken we op 08 september bij stralende zon vanuit het dal naar de Stubaihütte. Deze is met zijn 3.173m de 3de hoogstgelegen hut van Oostenrijk. Als je weet dat Sölden op 1.368m ligt, dan zijn er op de eerste dag direct 1.800 hoogtemeters af te haspelen. De eerste 500m liepen we nog in de schaduw van een bos; maar vanaf de Kleblealm (1.985m) begint het rots gebied. Het weer was evenwel prachtig waardoor we een wondermooi zicht op de Windachvallei hadden. Al snel leerden we de familie Leers - Vanlommel uit Rillaar kennen. De ouders waren met hun 4 zonen voor enkele dagen op huttentocht, een huwelijksgeschenk van de kinderen aan hun ouders. Fantastisch toch? Ze beschouwden ons als ‘routinees’ en zouden enkele etappes met ons mee trekken. De middagpauze namen we aan het kleine, maar idyllische Laubkarmeer. De uitstekend gemarkeerde route verliep verder door de gelijknamige kloof, waarna we de eerste sneeuwvelden overstaken. We zaten tenslotte bijna op 3.000m.

Eenmaal voorbij de kloof werd de hut zichtbaar. Daar aangekomen, installeerden we ons op onze koude kamers (buiten 0°C), dus maar snel naar de eetzaal, waar het haardvuur voor de nodige ontspanning zorgde.

Eenmaal voorbij de kloof werd de hut zichtbaar. Daar aangekomen, installeerden we ons op onze koude kamers (buiten 0°C), dus maar snel naar de eetzaal, waar het haardvuur voor de nodige ontspanning zorgde. Behalve het Vlaamse gezin en wij, waren er maar 2 andere groepen in de hut aanwezig. Niet erg, konden we genieten van de rust en een fantastische zonsondergang. De nacht op het lager verliep minder rustig als gepland, wegens de vele ‘lichaamsgeluiden’ van onze Duitse wandelgenoten. Leve het huttenleven!

Dag 2: Hochstubaihütte – Hildesheimerhütte#dag-2-hochstubaihutte-hildesheimerhutte

De volgende dag was het weerom stralend weer. De steile afdaling naar de Oberer en Unterer Seekarsee verliep zonder problemen, vanwege de gezekerde passages. Daarna volgde een gemakkelijke wandeling langs de flanken van de Warenkar tot aan de Warenbach waar we onze drinkbuidels konden vullen en even genieten van de machtige omgeving. De Fraulasköfel richting de Windacher gletsjer is technisch niet moeilijk; maar concentratie blijft toch vereist, wat een andere groep Vlamingen (die ons uit tegengestelde richting tegemoet kwam) mocht ondervinden. Eén van hen maakte een uitschuiver met een kwalijke val tot gevolg. Behalve wat blauwe plekken en schaafwonden evenwel zonder verdere verwondingen. Het oversteken van de Windach en de daaropvolgende Gaißkar gletsjer is eenvoudig, we waren ook niet gezekerd met een koord.  Ok, het was nazomer, maar ik vermoed dat de klimaatopwarming ook hier speelt. Op de 2de gletsjer liepen we eigenlijk wat in de weg want men was volop het komende skiseizoen aan het voorbereiden.