Canyoning

Nee, je kan starten zonder voorkennis. De instapcursus Canyoneer Rope 1 leert je in een veilige en gecontroleerde omgeving de basis: materiaalkennis, knopen, stijg- en daaltechnieken en communicatie in de canyon. Na die opleiding kan je samen met ervaren canyoneers canyons van een laag tot gemiddeld niveau afdalen. Je hoeft dus geen klimmer of speleo te zijn om te beginnen, wel een gezonde dosis avontuurzin en respect voor het water.

Canyoning vraagt specifiek materiaal dat bestand is tegen water, kou en wrijving. Je hebt onder meer nodig:

• Een neopreenpak (vaak 5 mm), aangevuld met neopreen sokken

• Canyoningschoenen met een grippige zool voor natte rotsen

• Een canyoninggordel met afdaalapparaat

• Karabiners en een leeflijn

• Een helm

• Een fluitje, om te communiceren boven het lawaai van het water

• Een specifiek, semistatisch canyoningtouw (dit is géén dynamisch klimtouw)

• Een canyoningrugzak met afvoergaten, met daarin o.a. een EHBO-kit en een nooddeken

Let op: canyoningtouwen verschillen wezenlijk van klimtouwen, en je materiaal moet altijd in goede staat zijn. Tijdens de opleidingen leer je welk materiaal je wanneer gebruikt en hoe je het correct inzet.

Canyoning is veilig te beoefenen mét de juiste opleiding. Het grootste gevaar schuilt in de kracht van het water. De belangrijkste risico's zijn:

• Stromend water en watervallen: aan de voet van een waterval kan water rondkolken en je onder water vasthouden; op andere plaatsen verdwijnt water onder rotsen (sifons). Dit zijn de gevaarlijkste situaties in een canyon.

• Weersomstandigheden: bij (kans op) hevige regen of onweer kan het waterdebiet razendsnel stijgen tot een gevaarlijke vloedgolf, een canyon ga je dan niet in.

• Onderkoeling: je zit lange tijd in koud water, waardoor je neopreenpak essentieel is.

• Vallen en uitglijden: natte rotsen zijn glad; een helm en aanlijnen op cruciale punten beschermen je.

Je perkt deze risico's sterk in door een goede opleiding te volgen, met ervaren canyoneers op pad te gaan, je tocht goed voor te bereiden en je materiaal te controleren.

Canyons worden internationaal ingedeeld volgens een moeilijkheidsschaal die rekening houdt met drie elementen: de verticaliteit (hoe veeleisend de rappels en touwtechnieken zijn), het aquatische karakter (hoeveel en hoe krachtig het water is) en het engagement (hoe lang de tocht duurt en hoe makkelijk je de canyon vroegtijdig kan verlaten). Een canyon van een laag niveau is dus iets heel anders dan een lange, waterrijke kloof met hoge rappels. Begin altijd met canyons die binnen je niveau en ervaring liggen, en bouw geleidelijk op, net zoals je dat in de leerlijn doet.

Echte canyons vind je daar waar bergen, hoogteverschil en water samenkomen, en die heeft België niet. De basistechnieken, knopen, touwwerk, materiaalkennis kan je wél gewoon hier in eigen land aanleren, bijvoorbeeld op een touwen- of klimparcours. Voor het echte werk trekken onze clubs naar het buitenland: de Franse en Spaanse bergen zijn klassiekers, met gebieden zoals de Spaanse Pyreneeën (denk aan Ordesa) als een waar walhalla voor canyoneers. Welke canyon ook je doel is: een goede voorbereiding, kennis van de canyon en aandacht voor de weersomstandigheden zijn altijd de eerste stap.